জুবিন গাৰ্গ
বৰ ইচ্ছা আছিল মোৰ দেউতাৰ দৰে হবলৈ।
কিন্তু হব নোৱাৰিলোঁ মুঠেও....
মোৰ দেউতা সেউজীয়া আছিল আৰু তেওঁ ভাল পাইছিল নদী
হোমৰ গুৰিত বহি তেওঁ বিয়া কৰাইছিল মোৰ মাক
সেইবাবেই কপালত আৰু সেউতাত মায়ে ৰঙাকৈ আঁকি লয়
মোৰ দেউতাৰ পৰিচয়।
যদিও মোৰ মাৰ এটা পৰিচয় আছে নিজাকৈ
মোৰ মায়ে বিশ্বাস নকৰিছিল কাকো
তেওঁ আনকি বিশ্বাস কৰিবলৈ শিকা নাছিল মোকো । হয়তো কোনো মাতৃয়ে বিশ্বাস নকৰে নিজৰ সন্তানক।
তেওঁলোকে কেৱল ভাল পাবলৈ শিকে
কেৱল ভাল পাবলৈ !
কেতিয়াবা আনকি বিপদজনক ভাৱেইও ,
আমি আচলতে বিশ্বাস কৰোঁ আৰু সন্দেহ কৰোঁ
কেৱল সেই সকলক হে যাক আমি আমাৰ বিশ্বাসী প্ৰেমিক বুলি ভাবো ।
মোৰ মা প্ৰেমৰ শীতল ছাঁয়া আছিল মোৰ বাবে
যাক মই হেৰুৱাইছিলো প্ৰেমৰ প্ৰাক যৌৱনতে ।
নে তেওঁহে হেৰুৱাইছিলে মোক ?
আচলতে বিশ্বাসীনতাতে আমি হেৰুৱাইছিলো এজনে আনজনক ।
অ যদিও মোৰ দেউতা মোৰ প্ৰিয়তম ব্যক্তি আছিল
আৰু আছিল মোৰ আদৰ্শ ।
যদিও মই ভাবিছিলোঁ My father is hero বুলি
তেওঁৰ দৰে কিন্তু হব পৰা নাছিলোঁ মই কোনোদিন ।
আহ! তেওঁৰ ইচ্ছাৰ সমাধি বগাই
আজি মই কিযে হলোহি ,
এখন হালধীয়া মৰুভূমি ,
জীৱন হীনতাৰ শ্মশান ।
দেউতাই নাজানে কথাবোৰ খুব দুখ পাব তেওঁ
মোৰ আত্মসনৰ ডায়েৰী পঢ়ি,
মই যে আজিকালি যন্ত্ৰণাৰ ধোঁৱাৰীত চিগাৰেট সোপো
আৰু পি মাতাল হৈ থাকো উন্নতাৰ মগীৰাত
বৰ হাস্যকৰ,বৰ কৰুণ নিয়তিৰ খেলা !
যদিও মোৰ দেউতাই হাতুৰী পাৰ হৈছিল
অনিশ্চিয়তাৰ সাগৰ
মোৰ দৰে তেওঁ হোৱা নাছিল নষ্ট
নষ্ট হবলৈ তেওঁ আচলতে শ্মশান নাছিল জীৱনহীনতাৰ
মোৰ দেউতা আছিল সেউজীয়া
আৰু তেওঁ ভাল পাইছিল নদী ।
অৱশ্যে মোৰ দেউতাই নিশ্চয় মানি লব এই কথা
মোৰ দৰে তেওঁৰ আকাশ খন নাছিল শূন্য
এতিয়া বৰ কঠিন হল সময় ,
যান্ত্ৰিক হল জীৱন যাত্ৰা,জটিল হল মানুহৰ হৃদয় ।
মই মোৰ দেউতাৰ দৰে হব নোৱাৰিলোঁ কোনো দিন ।
মই কেৱল আঁকিবলৈ শিকিলোঁ নষ্ট নীলা ছবিবোৰ ।
আৰু গাবলৈ ললোঁ গান বিচ্ছেদ-বিষাদৰ…!
মোৰ বাবেই দেউতাই দুখ কৰে প্ৰায়
মই যে বৰ অতীতকাতৰ হলো আৰু আবেগিক ।
অৱশ্যে দেউতাৰ দৰে হোৱা হলে
মই কেতিয়াও হব নোৱাৰিলোঁ হলে মোৰ দৰে ।
🖊️ জুবিন গা
